He is in my dreams every night..

Every night I'm dreaming of him.. That's why i'm afraid to sleep at night.. Where everyone is also asleep.. Iwant to sleep when everyone is aware that I am sleeping.. That I am having this dream for so many nights now.. Ever since I have admitted that I do have feelings for Him, I've been dreaming things about him. Some were embarrasing because never in my wildest thoughts would I ever comprehend those kinds of things to occur between us.

But my most favorite dream is that we had been bestfriends. Eventhough it became embarassing at the end, still, the thought of having him as my bestfriend is such an interesting memory for me. We can't be friends anymore. We can't be lovers either so I am so happy that even in dreams, the thought of having him beside me came true/

I just wish that I will have this dream every night so i'll look forward to sleeping. I wanted him beside me in whatever relationship we may have, friends, bestfriends, siblings.. Just the thought of him beside me calms me.

But now it's different. He can no longer be near me. I forbid 'cause I don't want to be hurt again..

I hope in our next life, i'll get what my heart wants..

Should I forget all about it?

I wonder if I should just forget about what happened. After all, they are the ones who made the first approach to make things better and clear between us. But I was really hurt. And I’m scared that if I let them in again in my life, I would shatter into pieces because they would do the same thing to me again. Another thing, I’m scared that in return, I would be the one who would hurt them, which I don’t want to happen. I don’t want people to loathe me.
In as much as I wanted to let them in again in my life, the fact that my full trust in them has deteriorated makes it impossible to be friends with them again. Doubt has conquered the whole of me and the unconditional love that I have for them before has turned to plain acquaintance.
I realized, I tend to give more and forget myself when I love to the point that I let them use me just to please and give them the happiness they seek. I gave them my trust, and in accordance to that, I give them my love. I tend to pamper people that are very close to me. I care for them, I look after them as if I am a big sister. I spoil them rotten. But after I am hurt, I tend to run away, hide and wallow in self pity asking myself if what happened was my fault. I run away, never comeback, block all the happy thoughts about them as if nothing happy has occurred during the times that I was with them.
The fact that they were able to hurt me after giving them the warning that I am a very fragile person justifies that they aren’t really my friends after all. I tend to warn people about my being emotional about things. And after what they did, I was so devastated that these people really exist.
Now I really wonder if I should really just forget about this whole thing. I want to forget. I guess I’ll be blocking all sorts of thoughts about them from now on so I can move on with my life and be happy with the remaining people who are really true to me and really loves me for who I am despite my attitudes, despite my craziness, despite all sorts of evilness in me. I’m just lucky to have few friends but you can call REAL.

Sulat para sa mga inakala kong kaibigan..

Sabi ko na nga ba mangyayari ‘to.. Sinabi ko na nga ba, dadating sa puntong susuko din ako. Mula pa sa una, alam kong salingpusa lang ako. Panabla, pamparami ika nga. Mula pa nung una, inasahan ko na, na hindi din nila ako kayang tanggapin, matanggap man, may bahid ng kung ano ang pakikipaglapit na ginagawa.
Kahit paano, masasabi kong naging masaya din akong kasama kayo. Kahit paano, napaligaya nyo ako sa tuwing makakasama ko kayo. Naging totoo ako sa lahat ng sinabi at ginawa ko sa pagkakaibigan na ‘to. Iniwasan kong makipag-away sa kahit na sino sa inyo kahit na naaasar din ako paminsan minsan at hindi ko gusto ang mga trip nyong gawin. Pero sumasakay nalang ako, ika nga, pakikisama. Hindi ko kailangan gawin ang mga bagay na ginagawa nyo na hindi ko gusto basta makasama ko lang kayo, dahil akala ko, mahal nyo na din ako. Dahil akala ko, totoo na ‘to. Dahil akala ko, matindi ‘to. Nakakatawa, totoo nga palang nakakamatay ang maling akala.
Hindi ko alam kung kelan nagsimula, ayokong iclaim, pero ramdam ko ang kompetisyon. Effort na effort sya sa lahat ata ng bagay na gawin ko. Hindi ko alam kung kelan nagsimula, pero ramdam ko ang inggit sa pagkatao nya. Wala akong ginagawa. Wala akong sinasabi. Kung tingin nyo meron, patingin ng proweba.
Masama bang mabuhay ng ayon sa nakagawian ko? Eto ako. Malamang hindi mo nalang din inalam kung bakit ako ganito at katulad ng mga nauna, nagassume nalang kayo ng mga bagay na akala nyong pagkatao ko. Nakakalungkot dahil ipinakita ko sa’yo ang totoong ako. Inasahan ko na sa pagkakataong ‘to, ikaw lang ang dadamay sa akin. Saktan na nila ako, wag lang ikaw, dahil wala silang alam at ikaw pinagkatiwalaan ko. Dahil akala ko magkapatid tayo. Dahil akala ko magkaibigan tayo. Naniwala ako na mahahanap mo sa puso mo ang malaking tiwalang binigay ko. Nakakamatay nga talaga ang maling akala.
Now when I look back, ako nga lang ata ang nag-isip na magkaibigan tayo, na magkapatid tayo, na matindi at kakaiba ang pagkakaibigan na ito. Ngayon, itigil na natin ‘to. Ayokong manakit, ayokong masaktan. Ayoko ng gulo. Isipin nalang natin na parang walang nangyari. Na parang hindi nagkrus ang mga landas natin. Na hindi tayo nagkakilal
Hindi ko alam kung anong mga pinag-usapan ng mga tao sa likod ko. Hindi ko alam kung paano ako ginagago ng mga taong inakala kong totoo. Hindi ko alam kung ano pa ang mga gagawin nila. Hindi ko kayo totoong kilala, wala din kayong alam sa akin.
Ituturing ko nalang itong isang panaginip, na hindi nagkatotoo, katulad ng prediction ko. Sana masaya na kayo,wala na ko, you’re free to talk behind my back. You’re free to say whatever you want about me. Pwedeng pwede nyo na kong pagtawanan hanggat gusto nyo. Basta wag na wag na kayong lalapit sa akin kung hindi naman importante, pakiusap lang. Ayoko ng plastikan,please lang.
Eto lang, pinahalagahan ko kayo. Minahal ko kayo at hanggang ngayon minamahal pa din. Sobrang sakit ng nagawa nyo sa akin, masahol pa sa mga naunang tumalikod sa akin. At least sa kanila, may kasalanan din ako, sa inyo, kasalanan bang maging totoo? Wag mong sabihing binibiro nyo lang ako, dahil kalokohan yung ginawa nyo, lalo na ikaw na nakakaalam ng dahilan kung bakit ko ginagawa yun. Sa nangyaring ‘to, pinakanasaktan ako sa ginawa mo.
Ingat nalang kayo palagi. Ipagdadasal ko pa din kayo. Salamat na lang din sa lahat. Sana kapag nagkrus ang landas natin, wala ng masaktan.:)
Paalam.

Shopping at it's best!

During my childhood days, I used to make an artificial basketball ring in front of our house. Almost everyday, I love playing basketball with my friends. Ever since, I want to own a basketball ring that I can transfer anywhere I want. While surfing the net a while ago, I came across a very comprehensive site in which I can almost find all the things that I want to buy then, like the outdoor basketball ring. The site is very detailed and it can make your way of shopping very easy.

Almost all of the things that a consumer wants can be found on that site. Even the latest gadgets like digital cameras and GPS devices on the markets are available there and you'll have a lot of option to choose from.

Are you planning to have a vacation somewhere or you want to experience mountain hiking? If you're planning to buy the things that you need for that task, you can also check that site because they are offering the in-demand and comfortable things needed like the backpacks for the storage of the clothes and other miscellaneous things, Boots suitable for venturing mountains, and even the sleeping bags needed for camping.

Also available on that site are furnitures that can make a home very beautiful and attractive. From the simplest outdoor umbrella to the state-of-the-art sofa and table set available in the market worldwide.

This site can help a lot of people in the world especially those who are fond of shopping. Shopping has never been this so easy! So what are you waiting for? See it for yourself!

Sentiments..

Nang mga nakakaraang araw, palgi nalang akong madaling malungkot. Madali akong mapikon, masaktan at umiyak. Napakasensitive ko. As a call it, fragile ako these days.. Hindi ko din naman din kasi gusto na maging ganito ako, pero yun talaga yung nararamdaman ko. Struggling ako na ‘wag masaktan ng ganoong kadali. Sa sobrang pagstruggle ko, nagiging indifferent tuloy ako, na mas lalong nakasakit sa ‘kin dahil akala ng mga tao, dahil hindi ako nagsasalita, okay lang. Dahil hindi ako nagrereact, walang problema. Dahil hindi ako umiiyak sa harap nila, hindi ako nasaktan.
Kawawa naman yung puso ko. Napakafragile. Durog na durog na ata. Pinipilit ko maging strong. Pinipilit ko kalimutan. Pinipilit kong baiwalain, pero parang hindi ko na naman kaya. Bakit paulit ulit nalang? Bakit walang humpay ang mga taong ‘to na saktan ako? Bakit may epekto pa din yung mga ginagawa nila sa akin hanggang ngayon? Nakit hindi ako makawala sa kumunoy na ‘to? Bakit parang hindi ako nagggrow?
Unang dahilan ng sakit, Pamilya. Mahal ko sila. Sobrang mahal. Ang mga magulang ko, mahal na mahal ko sila, to the point na hindi nalang ako makasagot kapag tinatanong nila ang mali nila sa akin. Oo, sumasagot ako sa magulang ko. Kasi nagtatanong sila. At ang masakit dun, hindi kami palaging magkaintindihan. Ni hindi nga nila alam kung kelan ako nagbibiro o kung kelan ako seryoso. Sa sobra kong pagmamahal sa kanila, hindi nalang ako nagsasalita tungkol sa mga bagay na kailaingan ko dahil nangangamba ako na baka isipin nila, napakamaluho kong anak. Hindi ako humihing ng mga bagay na hindi related sa school. Ultimo pambayad ng mga libro, hiyang hiya akog hingin sa kanila kaya kapag kelangan na kelangan na, dun pa lang ako humihingi. Madaming bagay akong gustong makuha, gustong gawin at gustong maayos. Pero takot na takot ako palagi na hindi nila ako suportahan. Takot na takot ako na hindi nila ako maintindihan. Takot na takot na sa bandang huli, nagkamali pala ko at sabihin nilang hindi ako nakinig sa kanila. Madaming bagay akong hindi nagawa, ginagawa at magawa dahil sa sobra kong pagmamahal ko sa kanila. Bilang panganay na ngayon, ayokong masaktan pa sila lalo ngayon. Palagi nila sinasabi sa akin na kapag tumanda sila, wala daw akong pakialam sa kanila at baka hayaan ko lang daw silang mamatay sa gutom, pero mali sila, alam na alam ko, at ramdam na ramdam ko na ako pa din sa huli ang mag-aalaga at bubuhay sa kanila. Hindi ko alam kung alam nila yun. Araw- araw, madami akong gustong gawin, madami akong gustong puntahan, madami akong gustong aralin bukod sa mga bagay na gusto nila gawin, puntahan at aralin ko pero wala akong magawa kundi sundin pa din sila kasi yun ang magpapasaya sa kanila. Takot na takot akong umalis ng bahay dahil baka pagbalik ko wala na sila, baka hindi ko na ulit sila makasama. Alam kong maikli nalang ang panahon ko para makasama sila. Gusto ko sanang makabuo ng mga magagandang memories kasama sila pero parang hindi mangyayari kasi hindi naman nila ko nakikita bilang ako, na anak nila. Siguro nakikita nila ko pero hindi ko nararamdaman. Ang nararamdaman ko lang ay kapag nagagalit sila sa akin kapag hindi ko gustong gawin yung mga pinapagawa nila na para bang wala na akong nagawang tama at maganda buong buhay ko na naging anak nila ako, yung inis nila kapag humihingi ako ng mga bagay na kailangan ko, kapag aalis ako at gagawa ng makabuluhang bagay at yung gustung gusto kong gawin at ang pinagtatakahan ko, kapag papasok ako sa school, na parang bang wala ng papupuntahan yung sarili ko kapah nakagraduate na ko. Nasasaktan ako sa lahat ng ipinaparamdam nila sa akin. Nasasaktan ako dahil alam kong mali ang makaramdam ng ganito dahil pamilya ko pa din sila at magulang ko sila. At ang pinakamasakit ay yung parang balewala lang ang bawat paghikbi ko pag gabi, ang bawat pag-iyak ko kapag pinipigilan kong sagutin at saktan sila dahil sa sobra kong pagmamahal sa kanila. Parang balewala lang ang bawat tahimik na iyak ng puso ko kapag nadidisappoint nila ako. Tinatanong nila palagi kung bakit hindi ako ngumingiti man lang kapag nasa bahay ako, well, eto ang sagot, kasi hindi ako masaya, at ang masama pa nun, sobra na kong nasasaktan na kahit ngiti hindi ko na maibihay.
Sige aamin ako, NAIINGGIT AKO! Inggit na inggit ako sa kapatid ko, sa hipag ko at sa baby namin. Naiinggit ako dahil hindi ko naranasang makuha ang gusto ko. Yung totoong gusto ko. Inggit na iinggit ako sa benefits na nakukuha ng kapatid ko. Nag-aaral sya sa pinakamahal na school bilang scholar. The mere fact na nagkaroon sila ng tiwala sa kapatid ko na mamemaintain nya ang scholarship nya, dun pa lang, inggit na inggit na ko. Napakasakit sa akin nun, nakakuha din naman ako ng scholarship eh, pero pinili nila akong pag-aralin sa blok na eskwelahan na ‘to. At dahil extremes nga ang agwat ng eskwelahan namin, palagi nalang akong less prioritized. Sa damit, bibili ang kapatid ko, ako hindi muna. Kasi okay lang naman sa school namin magsuot ng kahit na ano, eh sa kanya, pang mayaman yung school nya kaya dpat sumunod sa dress code. Sa mga gamit, sya pwedeng bilhan ng laptop (okay dahil sa course) dahil kelangan daw at lahat sila may laptop dun, samantalang ako, hindi, kasi pang mahirap ang school ko, magkasya nalang daw ako sa desktop, naku, andami kong kailangan gawin kung alam lang nila. Madaming bagay ang alam kong kaya nilang ibigay sa amin ng kapatid ko ng sabay pero hindi ila ginagawa. Naiinggit ako sa atensyon na binubuhos ng mama ko sa baby namin, kasi hindi ko yun naramdaman sa kanya. Hindi ko na nga din sya maramdaman ngayon. Alam kong mahal nya ko. Sino bang nanay ang hindi mahal ang anak? Pero hindi ko na yun maramdaman, matagal na, siguro nung magsimulang matuto na kong pumunta sa school mag-isa, maligo mag-isa, kumain mag-isa. Simula nung matutunan ko ang maging mag-isa.
Naiwan ako. Ma-isa, Hindi lang ng pamilya ko, pero ng napakaraming tao. Naranasan ko ng layuan. Naranasan ko ng mabastos. Naranasan ko ng mapagusapan ng masama behind my back. Naranasan ko ng maging palaging tampulan ng tukso. Naranasan ko ng maiwan mag-isa. Naranasan ko na ding ayawan ng iba.
Dun nagsimula ang pagayaw ko sa tao. Mas gusto ko mag-isa. Mas ginusto ko ang mamuhay na umaasa lang sa sarili ko at ang sustento na obligasyon ng magulang ko sa akin. Buong buhay ko palagi nalang ako iniiwan, palagi nalang akong inaayawan. Sa sandaling bumuka na ang bibig ko para makipagusap ng totohanan, lalayo sila kapag nakita nila ang isang bahagi ng ako. Hindi nila ninais na kilalanin ako. Hindi nila ninais makita kung sino talga ako. Kaagad nila akong hinusgahan.
Pangalawang dahilan ng sakit, Mga Kaibigan. Hindi ko talaga alam kung anong mali sa akin. Sobra sobra kong mahal ang mga kaibigan ko. Dahil naranasan ko ng maiwan, ginawa ko ang lahat para maging ang taong gusto nilang makita. Hanggang umabot sa puntong hindi ko nalang din kilala yung sarili ko. Hindi ko na Makita yung totoong ako. Natuto akong magtago ng nararamdaman ko, natuto akong lokohin pati ang sarili ko. Namaster ko ang ipakitang Masaya ako kahit sa totoo lang gusting gusto ko na umiyak at magwala. Minsan, gusto ko nalang magbreak free. Maging carefree sa lahat ng bagay. Maging indifferent sa kung anong sasabihin ng iba.
May mga kaibigan akong inakala ko totoo, kasi sa una pa lang, click kami. Inakala ko na mahal nila ko dahil palagi nila kong tinatawag, palaging kelangan. Hanggang sa dumating ang panahon na wala na kong maibigay at ako naman yung nangailangan, tinalikuran din nila ako. Ganun kadali. Ang akal ko totoo sila, hindi nap ala nila ko kailangan.
May mga nagingkaibigan din naman ako na inakala ko ulit na okay na. Mabait, nirerespeto daw ako. Pagkatapos ng isang pagkakamali, nawla sila lahat na parang bula at iniwasan ako na para bang meron akong nakakahawang sakit. Hanggang ngayon ramdam ko pa din yun. May mga tao akong nakakasama, nakakakwentuhan, nakakainuman, nakakatawanan pero alam ko, takot din silang tumayo para sa’kin. Takot din sila na mainvolve sa akin. Wala din silang tiwala sa akin. Hindi din nila ako mahal gaya ng sobra sobra kong pagmamahal sa kanila. Alam ko yun. I can feel it in my bones. Meron sa kanila na kailangan ako dahil mapera ako, oo aminado ko, mapera kami, may kaya, nakakaangat ng di hamak sa ilan sa kanila. May mga ilan na pakiramdam ko sadyang mabait lang talaga sa akin at sa mga ilang tao dahil nature nila yun at hindi dahil gusto nila akong maging kaibigan. May mga tao akong pinagkakatiwalaan, namumuhunan ng tiwala at emosyon para mapaniwala ko naman yung sarili ko na hindi ako nag-iisa. Sana dumating yung araw na hindi ko na kailangan patunayan ang sarili ko. Sana Makita nila na worthy naman ako maging kaibigan. Sana kapag nangyari yun, hindi na sila mahiyang manindigan para sa akin at maging proud naman sila na kaibigan nila ako.
Sana dumating yung panahon na hindi ko na kakailanganing masaktan ng sobra sobra. Sana dumating yung panahon na matutuwa ang mga magulang ko sa akin at maramdaman ko naman na mahal nila ako. Sana dumating yung panahon na hindi na ko iiyak para dito sa parehas na rason. Sana humupa na ang sakit. Sana maramdaman ko ang pagmamahal na gusto kong maramdaman, hindi lang galing sa Diyos pero sa mga taong mahal ko.
Naramdaman mo ba ang sakit na nararamdaman ko? Nakita mo ba kung gaano na nadudurog ang puso ko? Naramdaman mo ba kung gaanong pagmamahal ang ibinibigay ko sa mga taong gusto kong bahaginan ng parte ng buhay ko?

Family is the Best Policy

Most of you probably wonders why my title says "Family is the Best Policy". I just incorporated this with the common saying that "Honesty is the Best Policy". Why? Because family should really be your priority. You'll see eventually that when you are at your downtimes, many of your friends will leave you but your family will say even you are at your very lowest.

Why not spend more time with them? I know that nowadays, people have been very busy doing a lot of things. They are busy for work, for school and for other important activities in their lives. They tend to forget having a quality time with the family which is molds a large gap between the family members. Most of them only have free time whenever the declared holiday comes. So why not spend the day with your family during your free time?

You can work while you are at the beach. Please be sure that you've brought a netbook with you because you can access internet for emails while you are, at the same time, spending time with your family. Speaking of netbooks, isn't it that it's always good to save money? Just compare prices of the netbooks in the malls and netbooks in that website. You will save more money while enjoying your quality tiume with your family and while you are working. Please don't forget the camping equipments that you will use for the day.

So there, isn't it fun to have quality time your family while working at the same time?

Take A Look at Mac Book

Before I start with this article, I want to ask what Operating System are you using in your desktop or laptop? But before you answer that, I just want to give you a brief review about Operating Systems. An operating system (commonly abbreviated to either OS or O/S) is an interface between hardware and user; an OS is responsible for the management and coordination of activities and the sharing of the resources of the computer.

The Operating Systems that I know are Mac, Windows, Linux and Ubuntu. The most common among these are Mac and Windows. Windows OS is being loved because it's very user-friendly. Mac OS, on the other hand, is being loved by its skins and icons. It really looks cute but it is hard to manage. Therefore, people who are just new into using Mac cannot really cope up easily into its interface.

One of the most common command in the Mac OS is how to create ZIP archives. In windows, it's very easy to create ZIP archives. But in Mac, it's different. Just go through this tutorial on How to Create ZIP Archives in Mac OSX. I am pretty sure that this tutorial can help you in creating zip archives which will be very helpful to us especially in sending bulk of files. We can just but it in a zip archive and voila! All the files and folders can be in just one zip file. :)