Dilemma

So, yes, I have disaffiliated recently with my fraternity. Well, technically, one cannot disaffiliate from a fraternity but then, I regard what I did as such.

I am sad and devastated. Mourning, as you may call it. I never imagined that I would be doing this. Well I did. So what I can do is to stand firm with my decision.

Anyway, I've been thinking about things. A lot of things actually. One of these is law school. I have been beyond lazy when the semester has started. I feel tired. Why is that? I don't feel like reading anything. I don't feel like going to school except on Thursdays.

Maybe it's just now, next year, when classes resume, I would regain my stance.

I do love law school, you know.

Awkward!

I got a call from someone earlier. I did not expect him to call me again after I disaffiliated. He initiated the call, but since I am using a different phone when he called, I missed it. So I called him back, only to find out that he would make it seem like I was the one who made the call first. Hahaha! I don't want to talk to him anyway. The call was awkward, but I managed to deviate the awkwardness into something professional. Never gonna call him again! I never intended to, when I have already made up my mind and heart to disaffiliate.:D

Yes, I am having a hard time moving on. But I know I will, eventually. I want to leave everything in the past. It's a good thing the year is just ending and I am happy that I am with my community again.

My mom said, the reason why I decided to disaffiliate is because RIGHTEOUSNESS has already taken over the WRONGNESS in me. Right and Wrong is not balanced, as what they (org)has always thought us. Maybe she's right. Maybe. I don't know. But I have made up my mind. I am never coming back.

I am not yet feeling it, but I know I will be happy eventually.

I should not be feeling this way. I did not study for it like they did. I just wish i could go thru this sem without a failing grade. Please Lord,just this once, I promise I'll do as you will. Let me go through this without a failing grade. Thank you! May Your mighty will be done.

Slowly but surely

Minsan impatient lang ako eh. Gusto ko na maglovelife. But then, naiisip ko na okay lang naman din ako na single. When I read a friend’s post about being impatient or parang the related or same kami ng nararamdaman at the moment, napadasal lang ako na “Lord, ito din yung gusto kong sabihin sayo eh.”

When I read, “I Kissed Dating Goodbye”, nung highschool ako, I learned the importance of getting to know someone before you delve into the realms of courtship, and I realized how exhausting it could get, considering I was really young then. And I literally kissed dating goodbye. And now I want to read ‘Boy meets Girl’, may be I am ready for courtship, maybe I am ready for a romantic relationship, maybe lang naman.Siguro I missed the signs. Siguro masyadong mataas ang standards ko. Siguro oblivious lang ako sa mga nagpaparamdam. My pace might be slow, but I know this is the Lord’s pace for me.

Nananiginip nanaman ako. Bakit ganito palagi, yung malapit na kong magising?

Napanaginipan ko nanaman sya. At mukhang magkasama nanaman kami sa isang pagdiriwang sa bahay ng isa sa mga kaibigan namin. Ganito naman palagi. Kung hindi sa events sa mga salo salo kami nagkikita. Kaya special ang bawat pagkikita namin (maikonek lang?).

Hindi naman kami talaga nagpapansinan. Civil lang. Naguusap pa din kapag nagkasagutan sa isang usapan kasama ang mga kaibigan. Pero kakaiba yung pagkakataon na yun kasi, magkasama kami sa iisang lugar na wala ang mga kaibigan namin. Well, andun naman sila sa venue pero nakahiwalay kami sa hindi ko maisip na rason, pero may mga kasama pa kaming iba.

Hindi kami nagpapansinan, pero nung mapatingin ako sa kanya, bigla syang sumenyas ng apir, so nakipag-apir naman ako sa kanya. Civil naman kasi kami eh. Ang ikinagulat ko, hinigpitan nya ang hawak sa kamay ko at napunta ang mga kamay namin sa pagitan namin dalawa. Maya maya, binawi ko, kasi nahihiya ako sa kanya, baka sabihin nya pa, nawiwili ako. Pagkabawi ko, bigla kong narinig na sinabi nyang "ihahatid kita ah", pero mahina lang kaya hindi ko na pinansin.

Medyo tumagal pa kami sa salo salo na yun, may naupo na nga sa pagitan namin at nginitian ko lang sya nung mapatingin ako sa kanya. Maya maya, nakatabi ko yung isa kong member, sabi ko uwi na tayo. Tumayo sya, akala ko may pupuntahan, sa harap ko lang pala. Tapos sabi nya, "Ano ba yan, di ba sabi ko ihahatid kita. Bat sasabay ka sa kanya? Lagi mo nalang akong pinagseselos." Gulat ako, sabi ko nalang, "Ay bat di ka nagsasabi kasi agad. Malay ko ba?" Paglingon ko, nakangiti lang yung mga friends namin na nakikinig. Mas gusto ko yung ngiti ng kapatid nya na parang nagsasabing, "FINALLY!"

Habang naglalakad kami papunta sa motor nya, tinanong ko kung anong meron sa kanya. Hindi na daw nya kayang magtiis pa. Mahal naman nya daw ako talaga. Nakasakay kami sa motor, kaya di ko na narinig yung iba pa nyang sinabi. Sabi ko nalang, tumigil muna kami at mag-usap.

Tumigil kami sa Pasig Park, sa kapasigan, tapat ng simbahan. Nung makaupo na, inasar nya pa ko. "Ayos ka din ah, pag dumadating ako, kabang kaba ka ah. namamawis ka agad eh." HAHAHA! Totoo naman yun, pero kapal neto. HAHAHA!

Tapos, may weird na nangyari, dumating yung campus based at niyayaya kami sa praise and worship dahil inilipat daw ang campus fresh sa Pasig. Ang weird talaga.:))

But anyway, the main point is, sana magtapat na nga sya. I believe, someday he will. Someday he will be mine. Someday, he will realize it. Sana sya nalang plano ni God for me.

I had a very unusual and extraordinary dream early this morning.

I had a very unusual and extraordinary dream early this morning.

Sabi nila, nangyayari ang panaginip kapag half conscious ka. Meaning malapit ka na magising. Nanaginip ako kaninang umaga. Umaga talaga eh noh?

Nagsimula yung dream na nagpakita sya sa akin. Lumapit, hinawakan yung kamay ko at ayaw nyang bitawan. Nagkkwentuhan lang kami na para bang sa wakas, dumating na ang pinakahihintay kong bagay, ang sya naman ang lumapit sa akin at magtapat na gusto nya din ako. Hindi ako gaano makatingin sa kanya kasi nahihiya pa din ako. Pasulyap sulyap lang ako at sumasagot sa mga usapan namin, hanggang sa mapansin ko na maglabas sya ng cellphone. Wala naman syang cellphone sa pagkakaalam ko eh. Kaya nagtaka ako. Hindi pa din ako makatingin sa kanya ngunit pagsulyap ko, kukunan nya ko ng litrato gamit yung cellphone. Nahiya ako kaya sabi ko stolen nalang kunwari.

Nagulat nalang ako ng biglang may lumabas sa likod ko at may ibinigay na bagay sa kanya. "Sabi ko sa inyo magagawa ko eh." sabi nya dun sa mga tao na lumabas. Sabay dating ng kapatid nya, "Ang kapal ng mukha mo, nakayanan mong gawin kay Kate yun, ang bait bait nung tao eh." yan ang sabi ng kapatid nya. Galit na galit ako at sa sobrang galit ko, nasampal ko sya ng paulit ulit. Ang sakit, akala ko totoo na. Niloloko nya lang pala ako. "Alam mong handa akong ibigay sayo kahit ano pa yan, nakahanda akong gawin ang lahat para sayo, sabihin mo lang! Bakit kelangan mo pa 'tong gawin sa akin?" galit na galit na sabi ko. "Ano ang naibigay mo sa akin? Ni wala ka pa nga nagagawa para sa akin!" sagot nya. "Aba, ang kapal mo, gusto mo ikaw pa ligawan?!" sagot na mas galit na galit at nasasaktan. Inilayo ako ng kapatid nya dun sa llugar kung nasan sya, ito nalang ang humingi ng paumanhin.

At nagising ako sa ingay ng drilling sa tapat ng bahay  namin. 9am na pala. At nagtaka ako, ang bilis ng tibok ng puso ko. Grabe, kung totoo yun, ang sakit. Ang sama nya. Hindi naman nya kelangan pang pasakayin ako, kasi basta magsabi lang sya, handa akong gawin ang lahat para sa kanya, pero syempre yung tama at moral. Mahal ko eh.

I'm scared of losing someone I never had.

I'm scared of losing someone I never had.

Bakit ganito yung feeling? Mahal ko yun eh. Hindi ba pwedeng kami nalang? Kami nalang hanggang huli? Grabe, ganito pala yung feeling na yun. Yung parang may nawawala sayo unti unti. Ang sakit eh. I can sense it, I'm losing him to someone na hindi ko pa nakikita. I'm scared of losing him. Ang masama pa nito, he was never mine to begin with.

Okay lang naman kasi ako, loving him from afar, but then bakit ganito? Nasasaktan ako. Nagiging selfish ako. Okay lang ako basta single sya. Alam kong masama, ayokong mapunta sya sa iba. Gusto ko sa akin sya. Kahit iresist nya pa 'ko, gusto ko sakin pa din sya babagsak.:(

Mahal ko talaga sya, at ang sakit sakit na.:(