“Hindi ko na maitatanggi, oo, mahal pa din nga talaga kita.” — Summer 2012

Hindi ko naman kasi talaga sinabing wala na db? Tumahimik lang ako pero hindi naman kita sinukuan. Andito pa din ako. Mahal pa din kita. Masaya ako na kada mawawalan ako ng lakas ng loob para ipagpatuloy ko ang mga pangarap ko, lagi tayong pinagtatagpo ni Lord, at pakiramdam ko, ikaw yung nagbibigay ng additional fire sa passion at dreams ko.

You always inspire me. Bilib ako sayo eh. Mahal na mahal kita. Hindi ko maimagine kung saan nanggagaling 'tong ganito kalakas na feeling, pero mahal na mahal kita. 

Kahit na hindi tayo ang para sa isa't isa, masaya ako kasi magkaibigan tayo. Lalo na sa puntong 'to, na magaan na sa pakiramdam ang makasama ka. Hindi ko na nararamdaman na ayaw mo sa akin. Kuntento na ko sa ganito. Patuloy akong magmamahal. Patuloy kitang mamahalin hanggang sa dumating yung taong inilaan para sa atin. 

Thanks for the inspiration and happiness na dinadala ng existence mo sa buhay ko.:)

P.S. Congratulations Engineer!<3

Today, my thoughts burst..

‎"Hindi na ko matatakot, hindi na ko manghihinayang. Kung talagang nakatakda kang tumagal at manatili sa buhay ko, hindi tayo magkakahiwalay kahit anong mangyari." 

Lagi akong natatakot mag-isa. Sabi ng karamihan, magpakatotoo ka lang. Oh well, nagpapakatotoo ako pero kapag may pumuna na sa akin na nakakasakit na ko sa paraan ng pananalita ko dahil hindi daw ako marunong magpreno, hindi daw ako marunong magdahandahan sa pananalita, dun ako lumalayo at hindi ko na naipapakita yung totoong ako. 

Oo, my words may be harsh sometimes, siguro nga di ako marunong magpreno, siguro nga hindi ako nagiisip kung makakasakit ba ko sa mga salita ko, pero para sa akin, nagagawa ko yun dahil yun ako. Gusto ko lang malayang makakilos at makapagsalita sa mga kaibigan ko dahil hinding hindi naman talaga ako magsasabi ng makakasakit sa kaibigan ko intentionally. Kung kaibigan talaga kita, alam mo ng ganyan ako magsalita talaga.

Let us meet soon.

"Romantic ba ang maghabulan sa ulan?" #walanghanggan

I know, he's somewhere out there. The person that would make me fall in love. The person that will sweep me of my feet. The person I am going to love for the rest of my life. The one that I would spend the rest of my life with. I know, God has an amazing plan for me. He has great plans for my love life. And He's writing the greatest story ever.

But sometimes, I can't help but wonder, where is he? Where is this man? I don't want to sound impatient, but sometimes, I can't help but ask myself, when will I meet him? When will I feel that joy and happiness that comes from romantic love. The kind that is not unrequited but the kind that is mutual. I've never felt it. Or maybe, I miss it. I miss that feeling. I miss the feeling of being mutually in love.

Lord, maybe it's not yet the right time for us (love of my life) to meet, but I pray that you keep us both safe. Give us the strength, courage and patience to wait. I know, You are still writing our love story and You will be most pleased if it would be played well by us. I pray that you keep my hands full of knowledge and learnings as I wait for him. Grant me the patience I need till we meet. I long for his love, and maybe, just maybe, he longs for my love too. So please Lord, let us meet soon so our happiness and joy will overflow and that may we also give glory and justice to the love story that is Your plan. Amen.

Nagseselos ako!

Nagseselos ako! Bakit hnd ko alam? Bakit hnd mo ko nilapitan? Pakiramdam ko wala ako nung mga panahong kailangan mo ko, or hindi mo tlga ako kinailangan.:( Naiinis ako na si regie lang yung kasama mo. Naiinis ako na hindi mo sinabi sa akin nung mga panahon na kailangan mo pala ng kaibigan!

Alam mo yung pakiramdam na miss na miss na kita. Lapit ako ng lapit sayo. Kinakamusta ka. Sabi mo sa akin okay ka lang, tapos ganito, hindi ka pala okay. Nalulungkot naman ako kasi hindi mo ko naconsider na pagsabihan, na takbuhan. Nakakalungkot kasi mahal na mahal kita. Alam mo naman yan eh. Miss na miss na kita. Madami ng nagbago, pero di ko inaasahan na pati pagkakaibigan din natin. :(

Rambling and Ranting over the same things again.:'(

My self-confidence really hit the bottom. Nanuod ako ng The Big Bang Theory para tulungan ko yung sarili ko na maalis dun yung isip ko, but I'm unsuccessful. Tumatawa ako but then naiisip ko pa din. at hindi na sya ganoon nakakatawa. I'm sad. And no one comforted me. Even my "so-called" batchmates. The hell they care. It was always like that. I don't get any sympathy from them. Lalo na kapag may nakatampuhan ako, it was always me whose always at fault. I really don't know. Masyado na ba akong emotional? But I haven't really been emotional lately. I've been suppressing all my feelings for, apparently, No one cares. Nobody really cares. May nangangamusta ba? Wala. May nag-console ba? Wala. All I'm saying is, NOBODY FUCKING CARES! So why show your emotions? People would just laugh it off, but when they're the ones with problems, I'm always there to give them moral support. Where are they when I needed them? My feelings are important to me. I had so many things to deal with lately that I have neglected my feelings. Either no one wants to talk about it, no one cares about it, or everyone is just stopping me from talking about it. Apparently, our subjects are much more important than my feelings. Maybe, that's where I have gone wrong. I have been prioritizing people over my own self. That's why I've been hurting like hell.

Bakit ako nalang palagi yung nagbibigay ng malaki? Bakit ako nalang yung nagmamahal ng matindi? Bakit ako nalang yung palaging nagbibigay ng concern.? Masyado ba 'kong humihingi ng malaking kapalit? Gusto kong magdrama, umiyak, maglupasay, mag-rant, magwala, maglabas ng sama ng loob. But then, kanino? I have always considered them as my closest friends. Bakit ganito?

Gaaah! I REALLY DON'T KNOW!

I miss you and all the things that we usually do..

I miss you and all the things that we usually do..

This applies to people I miss.. Yung mga taong wala na sa buhay ko ngayon. Yung mga taong, kahit alam mong nandyan lang, hindi mo pa din magawang kausapin (or hindi na pwedeng kausapin). Yung mga taong hindi na pwedeng isama sa bagong buhay ko.

Namimiss ko sila. Masakit na wala man lang nageffort na maisama sila sa bagong buhay ko. Siguro ganon nga talaga.

Higit sa lahat, namimiss kita. Alam kong nakamove on ka na. At ako din naman. Pero namimiss pa din kita. Hindi na katulad ng dati, siguro yung friendship nalang. Ingat ka palagi. Mas safe ka kapag malayo ako sayo.

Inexpressibly Train of Thoughts..

Para akong binuhusan ng malamig na tubig, yung may yelo pa, nung nalaman ko ang balita.

Ako: Andyan na ba si dean?

R: Oo, nakausap ko na. Ayaw eh. Ano nang gagawin ko?

Ako: Si sir ba nakausap nyo na?

R: Hindi pa nga. Hahanapin namen.

Ako: Anong sabi ni dean?

R: Madami na daw syang nireject. Ayaw nya na talaga.

....

Nasa biyahe ako nyan, ng biglang sinabi ng bestfriend ko yan. Biglang tumigil ang mundo ko at madaming thoughts ang tumakbo sa utak ko, pero pinakauna dun, paano na sya?

Sa totoo lang, hindi ko alam ang tamang emosyon na dapat maramdaman. Halo halong emosyon ang nararamdaman ko, hindi ko alam kung tama pa ba na maramdaman ko yung iba. Pero yung pinakabottom line, ayoko na hindi sya makaenrol sa law school. Ayoko na hindi sya makasama hanggang maging abogado kami. Ayoko masaktan sya. Ayoko na ma-in dispair sya. Ayoko mawala sya sa sirkulasyon.

Lord, please, make a move. Ikaw nalang po ang last resort nila sa puntong 'to. Lord, please, kayo na po bahala sa kanila. I believe in You. I claim Your victory. Thy will be done!